| Show Date | 2007-10-08 |
| Location | Antwerp |
| Venue | Sportpaleis |
| Tour | The Police Reunion Tour 2007/08 |
2007-10-08 ANTWERP: Sportpaleis / The Police pleegt hold-up...
Setlist
| 01 | Message In A Bottle |
| 01 | Walking On The Moon |
| 02 | Demolition Man |
| 03 | Voices Inside My Head |
| 04 | When The World Is Running Down |
| 05 | Don't Stand So Close To Me |
| 06 | Driven To Tears |
| 07 | Hole In My Life |
| 08 | Every Little Thing She Does Is Magic |
| 09 | Wrapped Around Your Finger |
| 10 | De Do Do Do, De Da Da Da |
| 11 | Invisible Sun |
| 12 | Can't Stand Losing You |
| 13 | Roxanne |
| 14 | King Of Pain |
| 15 | So Lonely |
| 16 | Every Breath You Take |
| 17 | Next To You |
The Police pleegt hold-up...
Wat vond u van het concert van The Police?
Halverwege het twee uur durende concert: De do do do, de da da da en daar Invisible sun achteraan. The Police stond wel vaker in spreidstand, van springerige popparels naar wollige klanktapijten. Van gisteravond tot vanavond plegen Sting, Summers en Copeland een hold-up op Antwerpen. Het Sportpaleis geeft zich graag over.
Een arena vol veertigers, of nog preciezer: tussen 40 en 45, de generatie originele Policefans. Zij die erbij waren in die eerste helft van de jaren tachtig van vorige eeuw. Zij hadden zich de pleuris gebeld, gemaild, ge-sms't om toch maar aan die tickets te geraken. Twee avonden, maar ze waren in de roes van de aankondiging in een oogwenk uitverkocht.
Wie er was, gisteravond, voelde zich uitverkoren. Voor wie er vanavond is, verklappen we niets nieuws. Dat is een beetje het merkwaardig aan deze reünie: avond na avond verdwijnt de verrassing, ook voor de drie hoofdrolspelers zelf, zo blijkt. En toch wil niemand iets anders geloven dan: every little thing they do is magic.
Wat Sting betreft: die heeft ook thuis wat magisch ter wereld gebracht. Joe Sumner wil het nauwelijks weten dat hij zoon is van Gordon Sumner, alias Sting, maar wat hij in het voorprogramma met Fiction Plane uitvreet, is alleraardigst. Hoe Fiction Plane ooit op eigen poten kan staan, is zeer de vraag. Maar je kan een zoon bezwaarlijk verwijten dat hij iets van zijn vader geërfd heeft, een handje looks, een bundel talent, een knoert van een neus voor muziek. Fiction Plane kon rekenen op minzaamheid, maar daar had het Sportpaleis vaneigens niet voor betaald.
Sting, Andy Summers, Stewart Copeland en ook hun management, ze maken er geen geheim van dat zelfs voor hen dat grote geld voor deze reünietournee mooi meegenomen is. Maar bij de eerste concerten, in Vancouver eind mei, vielen de drie elkaar nog in de armen van blijdschap. Ze leken zich te verzoenen met hun verleden van ego-clashes en cocaïnetrips. De geruchten snelden hen echter vooruit naar Antwerpen: de hernieuwde liefde was al wat bekoeld.
Sinds de Europese première, eind augustus in Stockholm, is nauwelijks nog wat veranderd. De hele tournee is een gesmeerd rollende bedoening, maar iedere verrassing blijft uit. De playlist heeft een onwrikbare routine gevonden, de show laat weinig extra spektakel toe. Sting links, Summers rechts, Copeland in het midden achteraan. Zo stonden ze toen, zo staan ze vandaag, onder een blauwig licht, onder een handvol schermen. Nee, zoveel jaar na datum verschuilt The Police zich niet achter een batterij strijkers of een roedel koorknapen. Drie man, anderhalf dozijn songs, what you see is what you get. Het maakte het concert gisteravond bijzonder straf, maar met dipjes.
Natuurlijk, het is één grote climax voor een laaiend Sportpaleis wanneer na al die jaren vergeefse hunkering Message in a bottle openknalt. De boodschap komt aan, ter hoogte van de heupen, schreeuwt zich een weg naar buiten, het dak, jawel, het gaat eraf. Op een of andere manier voelt Sting zich duidelijk beter thuis op het podium dan de andere twee. Laten we dat aan zijn Proms-ervaring op dezelfde plek toeschrijven. En hoewel Summers en Copeland zich weren met gitaar en drums als wapen, is het vandaag meer dan ooit duidelijk dat Sting The Police is, of minstens de chef van het korps wil zijn. Het Sportpaleis eet uit zijn hand, lacht om zijn opmerkingen, zingt op zijn aangeven.
Meer nog dan drummer Copeland wellicht, bepaalt Sting overigens het tempo van de show. Een snelle, een trage, een monsterhit, een B-kantje. De bas hangt hoog, de drums slaan dat telletje áchter het ritme, de gitaar snijdt daar losjes door. Ze waren fantastisch toen, ze zijn dat nog.
The Police blijft kortom een wondere band, het eerste van die twee Antwerpse concerten een wondere ervaring. Twintig jaar groepsstilte wordt verbroken en nauwelijks iets is veranderd aan de onderlinge relaties. Een psycholoog heeft een kluif aan vastgeroeste relaties, het Sportpaleis genoot ervan.
© Het Nieuwsblad by Thomas Lowette
2007-10-08 ANTWERP: Sportpaleis / Bomvolle zaal voor The Police...
Bomvolle zaal voor The Police...
23.30 uur: Dit mocht wel een greatest hits-set zijn, The Police bewees en passant ook dat hij nog steeds een van de beste livegroepen is.
23.30 uur: Andy Summers blijft alleen achter op het podium terwijl Sting en Stewart Copeland om een handdoek rennen en vergast ons op wat vuile punkgitaar als intro van 'All I want is to be next to you'. Met de beelden van de jonge Police die ondertussen werden geprojecteerd, was het duidelijk als finaleschot bedoeld, maar daar wilde het publiek niet van weten. Het bleef juichen tot de zaallichten aangingen. Terecht. Dit mocht wel een greatest hits-set zijn, maar The Police bewees en passant ook dat hij nog steeds een van de beste livegroepen is.
23.25 uur: De ronde toegiften was royaal en bevatte nog meer hits: 'King Of Pain', een door Andy Summers van een vet giyaartje voorzien 'So Lonely' en 'Every Breath You Take': het publiek zong alles mee voor een voldaan grijnzende Sting.
23.20 uur: Het leek even of de ziedende jukebox nooit zou uitgeput raken. Maar een lange, bloedmooie versie van 'I Can't Stand Losing You' - de groep liet de zaal het nummer een paar keer overnemen en trok het dan weer naar zich toe - was echt al het laatse nummer. Is het al vijf na elf?
23.02 uur: Een ingetogen sfeer heerste ook in 'Invisible Sun', zelfs al was daar eerst het jolige 'De Do Do Do De Da Da Da' tussengekomen, met heen-en-weergezang tussen Sting en het publiek. Die eerste rukte daarna een panfluit aan voor de intro van 'Walking In Your Footsteps'.
22.55 uur: Tijd voor een kalm moment. 'Wrapped Around My Finger', waarvoor Steward Copeland een hele batterij exotische percussie heeft laten opstellen. Het publiek gaat rechtstaan en juicht Andy Summers toe wanneer die naar de rand van het podium loopt om het spaarzame solootje te spelen.
22.45 uur: Sting heeft ons al twee keer toegesproken. Wat hij zei was amper te verstaan, maar het klonk liefdevol. Een mooie versie van 'Hole In My Life' en een wilde 'Every Little Thing She Does Is Magic' verzoenden de zaak daarmee.
22.34 uur: De heren plezierden even zichzelf: Sting veranderde de zanglijn van 'Don't Stand So Close To Me'. Maar de hele tijd zo hoog zingen gaat zelfs hem miet meer moeiteloos af. Andy Summers mocht uitfreaken tijdens 'Driven To Tears'.
22.23 uur: Leuk om 'Message In A Bottle' terug te horen, maar het was lang niet zo ziedend als 'Synchronicity II' dat volgde. Tijdens 'Walking On The Moon' ging Sting voor het eerst de tribunes begroeten.
22.03 uur:Zelfs achter het podium zijn alle stoelen bezet: The Police in het Sportpaleis is de overtreffende trap van uitverkocht. Hoeveel lawaai zoveel mensen kunnen maken, werd duidelijk toen drummer Stewart Copeland en gitarist Andy Summers wuivend het podium opliepen. Het luidste geschreeuw was bestemd voor Sting, die even later - noblesse oblige - opkwam en 'Message In A Bottle' inzette.
© Het Volk by Inge Schelstraete
